dla Siostry M. Grażyny Małolepszej

Siostra M. Grażyna – Genowefa Małolepsza urodziła się 1 grudnia 1935 r. w Popowie Kościelnym. Od dzieciństwa swoje życie pragnęła całkowicie poświęcić Bogu. Ceniła sobie modlitwę, szczególnie nabożeństwa do Matki Bożej. Wzrastała w pobożnej katolickiej rodzinie. Stąd czerpała dobry przykład i uczyła się prawd wiary.

Swoje powołanie zrealizowała w 19 roku życia wstępując do Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety w Poznaniu. W nowicjacie razem z Siostrą M. Grażyną było 15 sióstr. Po ukończonej formacji nowicjackiej w dniu 12 października 1956 r. złożyła Pierwszą Profesję Zakonną.

Ponieważ Siostra M. Grażyna była przygotowana do pracy biurowej – miała ukończony kurs maszynopisania – z którym wstąpiła do Zgromadzenia, już w postulacie i nowicjacie pomagała w biurze prowincjalnym, a następnie Siostrze M. Romanie Kaczmarek, która od 1958 roku była Sekretarką Prowincji i równocześnie referentką Maryjną, a potem diecezjalną. Siostra M. Grażyna wzrastała w powołaniu i dużo mogła się nauczyć od Siostry M. Romany. (S. M. Romana była nauczycielką i miała bogate doświadczenie życiowe).

Z przygotowaniem więc do pracy biurowej w dniu 15 października 1956 roku Siostra M. Grażyna została przeznaczona przez przełożonych zakonnych do pracy w Kurii Metropolitalnej w Poznaniu w charakterze maszynistki – razem z innymi siostrami z naszego Zgromadzenia – było to za Księdza Arcybiskupa Walentego Dymka.

Wieczystą Profesję złożyła 30 października 1961 r. we Wrocławiu.

Siostra M. Grażyna poza pracą ściśle biurową w Kurii, w trudnych czasach PRL przepisywała różne książki i pomoce katechetyczne – często nocami przez dwanaście warstw kalki – gdyż nie było takich urządzeń technicznych, jakie są dzisiaj. Wszystkie prace wykonywała dokładnie, sumiennie i starannie na chwałę Bożą. Przez wszystkie lata Siostra M. Grażyna przemierzała trasę z ul. Łąkowej na Ostrów Tumski (ok. 2 km) niezależnie od pogody i pory roku – słońce, wiatr, deszcz czy śnieg i tak było przez 54 lata.

Trudno to wszystko umieścić w skrócie, gdyż poza pracą w Kurii Siostra M. Grażyna w latach od 1957 do 1992 roku pomagała wiele Siostrze M. Romanie, jako referentce Maryjnej i diecezjalnej, w organizowaniu każdego miesiąca dni skupień dla przełożonych lokalnych i dla sióstr, które odbywały się u ojców dominikanów.

W czasie swoich wakacji wiernie przez 32 lata wędrowała w Poznańskiej Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę i jak sama zaznaczyła, jeżeli Pan Bóg Jej pozwoli, na pielgrzymi szlak wyruszy i w tym roku.

Była otwarta i jest zawsze do dyspozycji i pomocy także we wspólnocie zakonnej niezależnie od pory doby, dzień czy noc – ciągle gotowa.

Za swoją wierną i wytrwałą pracę w Kurii Metropolitalnej została dwukrotnie odznaczona. Pierwszy raz została odznaczona przez Księdza Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego w jubileuszowym roku 50-lecia ślubów zakonnych medalem OPTIME MERITO ARCHIDIOECESIS POSNANIENSIS za … wierną służbę Kościołowi w Archidiecezji Poznańskiej, w szczególności za pełną oddania pracę w Kurii Metropolitalnej…, jak zaznaczył Ksiądz Arcybiskup. Było to w dniu 28 czerwca 2006 roku.

Drugie odznaczenie, tym razem papieskie PRO ECCLESIA ET PONTIFICE (Za Kościół i Papieża) Ksiądz Arcybiskup Stanisław Gądecki wyjednał u Ojca Świętego Benedykta XVI. Otrzymała go w dniu 24 grudnia 2010 r. w związku z zakończeniem pracy w Kurii Metropolitalnej i przejściem na emeryturę. Warto w tym miejscu przypomnieć, że Krzyż zasługi Pro Ecclesia et Pontifice (Za Kościół i Papieża) jest jednym z najwyższych medali Kościoła Katolickiego, a ustanowiony został przez papieża Leona XIII w dniu 17 lipca 1888 r. Przyznawany jest przez papieża – na wniosek biskupa diecezjalnego - w dowód uznania dla postawy moralnej i zaangażowania w pracę na rzecz dobra wspólnego.

Siostra M. Grażyna z dniem 31 grudnia 2010 roku - po 54 latach - pożegnała pracę w Kurii.

Dziś mile wspomina te czasy, choć nie ukrywa, że było czasem trudno, ale zaraz dodaje, że dzięki pomocy Bożej Opatrzności można wiele dokonać.

Trzeba dodać, że Siostra M. Grażyna cieszy się wyjątkowym zdrowiem i pogodą ducha. Jak zawsze była, nadal jest bardzo ofiarna i gotowa do pomocy tam, gdzie trzeba.

Cieszymy się z tego co dokonała w swoim dotychczasowym życiu, składamy Jej serdeczne gratulacje i życzymy Bożego Błogosławieństwa na najdłuższe lata przy dobrym zdrowiu w pełnieniu nowych obowiązków we wspólnocie zakonnej.

s. M. Emerencja Pawłowska

przełożona prowincji